Die Textversionen werden gerade übersetzt
Klicken Sie unten auf den Titel

(...) weil die Vergangenheit ihr Licht nicht mehr auf die Zukunft wirft, irrt die menschliche Vernunft in der Dunkelheit (...)
Alexis de Tocqueville

Bitte, leih mir dein Ohr – höre, was ich dir sage, denn meine Worte sprechen von dem, was am wichtigsten ist.
Für Dich, für mich, für Sie und für Ihn.

Es ist kaum zu glauben, dass 80 Jahre nach dem Krieg DAS! zurückkehrt.
Überschminkt, verfeinert und mit neuen Ideen angereichert.
Es erhebt seinen braunen Kopf und grinst schamlos.
Für die einen entblößt es seine blutigen Fangzähne in einem höhnischen Lächeln, für andere lächelt es verführerisch.
Hier und da hat es scharfe Krallen – nicht abgestumpft durch Jahre des Schlafens.

DAS! erkennt man an Aggression, Diskriminierung, Hass.
Am Hetzen und Bespucken Andersdenkender.
An Homophobie.
An sorgfältig maskiertem Bösen.
Und daran, dass DAS! unbelehrbar ist, blind für die Wahrheit.

Es suhlt sich gerne in einer religiösen Soße.
Gott mit uns!
In God we trust!
С нами Бог!
Gott ist mit uns – nur mit uns!
Der Rest ins Verderben!

Es gibt nichts Schlechtes an Religionen oder am Glauben.
Solange sie nicht das Werkzeug von Heuchlern sind, die das eine predigen und das andere tun.
Die mit ihrer Falschheit nicht die Augen und Ohren ausbrennen.

An seinen Taten erkennt man DAS!
Roman Brandstaetter hatte recht in seiner „Litanei zur Erlösung von der Dummheit.”

Es ist leicht zu sehen, wie DAS! wirkt und wohin es führt.
Es spaltet die Menschen – sie gehen sich gegenseitig an die Kehle.
DAS! verbreitet Desinformation, Halbwahrheiten und Lügen.
Durch die Medien, das Internet, von der Kanzel.
Damit niemand mehr Wahrheit von Manipulation und Täuschung unterscheiden kann.

DAS! weiß alles am besten!
Es belehrt, diktiert, erzwingt!

DAS! vereint seine Anhänger, weil sie sehen, dass DAS! funktioniert.
Wenn sie hetzen, haben sie bedrohliche, böse Gesichter.
Wer nicht mit uns ist, ist gegen uns!
So war es damals, so ist es heute.

Menschen gegen Menschen… Menschen gegen Untermenschen… Menschen???

Zum Glück ist DAS! mit bloßem Auge sichtbar.
Wenn sich nichts ändert – DAS! wird uns verschlingen!
Es wird nur noch DAS! geben und Narren vor den Bildschirmen, aufgehetzte Fanatiker, gedankenlose Sklaven.
Und eine Rasse von Tyrannen, die im Reichtum schwelgen und DAS! zu Ende bringen, was sie begonnen haben.

Die letzte Chance!
DAS! wird nicht von selbst verschwinden.
DAS! zählt auf Gleichgültigkeit und Angst...

DAS???
DAS!!!




Roman Brandstaetter: Litanei zur Erlösung von der Dummheit”

Motto: Warum hat sich die Dummheit so stark an uns geklammert?
Vor allem, weil wir sie nicht mit aller unserer Courage bekämpfen und uns nicht mit aller unserer Leidenschaft nach Befreiung sehnen.
Seneca: Brief IX an Lucilius

Erlöse uns von der Dummheit, Herr!

Wir sind schal gewordenes und nutzloses Salz.
Wir wissen nicht, wie man lebt,
Wir wissen nicht, wie man denkt,
Wir wissen nicht, wie man sieht,
Wir wissen nicht, wie man hört,
Wir wissen nicht, wie man etwas voraussieht,
Wir wissen nicht, wie man aus Unglücken rettende Lehren zieht.

Und so klettern wir
—Eine Horde von Menschen
Besessen von der Gier nach Eroberung—
Die steile Leiter der Illusionen hinauf,
Und ihre Sprossen brechen und splittern
Unter der Last unserer unbesonnenen Schritte.
Wir handeln gegen den gesunden Menschenverstand
Und den natürlichen Drang zu überleben.
Wir gehen auf einem eingebildeten Weg
Zu einem eingebildeten Ziel.

In unseren Niederlagen sehen wir Siege,
In Siegen erkennen wir nicht die Keime des Untergangs,
Im Unsinn suchen wir Sinn,
Und die Sprache,
Dieses Privileg und diesen Stolz unserer Auserwähltheit,
Haben wir zu einem Werkzeug des leeren Geschwätzes
Und der Hässlichkeit gemacht,
Zu einer giftigen Lüge,
Auf der wir versuchen,
Die Größe des Menschen zu errichten.

Gott der unendlichen Weisheit,
Schöpfer des vollkommenen Kosmos
Und der schönsten Erde,
Der unsterblichen Seele
Und des Gehirns, der grauen Zellen,
Und der fünf Sinne, des freien Willens,

Erlöse uns von den raubtierhaften Klauen der Dummheit,
Dieser schwarzäugigen Verführerin,
Die uns an jeder Ecke der Geschichte verführt,
Wie an Straßenecken,

Von dieser Urheberin
Unserer törichten Absichten und Taten
Und unseres Falls,
Und unseres leeren Lebens,
Und gib uns die Weisheit der Reinigung.

Uns,
Den Söhnen der Erde,
Schalem und nutzlosem Salz.

Basierend auf wahren Begebenheiten...


Zum Gedenken an Krzysztof Berbeka, Maciej Berbeka und all jene, die aus den BERGEN nicht zurückkehrten.
Für alle, die die Berge lieben.

Das Jahr zweitausend.
Eisige Kälte.
Jacek Berbeka keucht und hustet bei jedem Atemzug schmerzhaft.
Ein rauschendes Brausen und Dröhnen hallt in seinem Kopf wider.
Im Rhythmus seines Herzschlags.
Er hat ein Ziel.
Den Gipfel.

Ein Adrenalinstoß.
Ein Schub Endorphine.
Ein weiterer pfeifender Atemzug, den seine Lungen mühsam erzwingen.
Noch einer.
Noch ein letzter.
Jeder Atemzug – ein Meilenstein.
Wie der letzte Akkord einer Symphonie des Lebens, gespielt in einem tobenden Schneesturm.
Er gibt nicht auf.
Er kämpft!
Erschöpft und von Schmerzen gezeichnet, quält er sich weiter nach oben.

Er hat Erfahrung mit Achttausendern.
Gasherbrum II, Cho Oyu und Shishapangma – allein im Alpinstil.
Gasherbrum I mit Krzysztof Wielicki, Carlos Carsolio und Ed Viesturs.
In dreißig Stunden.
Ununterbrochen, vom Basislager bis zum Gipfel.
Ein ständiger Hunger, wie ihn nur Himalaya-Bergsteiger kennen.
Es ist wie eine Droge!
Der Lebenszweck.
Manchmal eine Einbahnstraße.
Ohne Rückkehr.
Das ist der Preis der Liebe zu den Bergen.

Der heutige Kampf ist sein fünfter Achttausender und der zweite Versuch, den höchsten Berg der Welt zu bezwingen.
Mount Everest – ohne Sauerstoff?
Er, als erster Pole?
Bei diesem Wetter? Wahnsinn!
Ein heulender Orkanwind wirbelt Schneemassen auf, die ihn in die Tiefe reißen wollen.
Er will ihn töten, ihn mit eisiger Kälte durchdringen.

Wie seinen Vater Krzysztof am 18. März 1964 am Dent d’Hérens im Matterhorn-Massiv.
Wie seinen Bruder Maciej am Broad Peak.
Doch davon weiß er noch nichts.
Das wird erst in dreizehn Jahren geschehen.

Acht tausend Meter.
Die Todeszone!
Der Mensch ist dort nur noch ein Schatten seiner selbst.
Die Stunden vergehen.
Jeder Schritt ist Schmerz.
Acht tausend vierhundert Meter.
Genau hier, wo er vor zwei Jahren, dem Tod nahe, umkehrte.
Ein Trauma für einen Bergsteiger.
Bad Jack ist hart und unbeugsam.
Ein Mann aus Zakopane.

Er klettert weiter: acht tausend fünfhundert, acht tausend fünfhundertfünfzig, acht tausend fünfhundertneunzig…
Acht tausend sechshundert Meter.
Dieser verdammte Wind peitscht noch stärker, trägt den Tod auf seinen Flügeln.
Brutal versucht er erneut, ihn in den Abgrund zu reißen.
Acht tausend sechshundertfünfzig Meter.
Die Grenze des Möglichen.
Abgehackte Atemzüge.
Er spürt weder Hände noch Füße.
Er weiß, dass er nicht weiterklettern kann, wenn er zurückkehren will.
Es sei denn, er nimmt keine Rückkehr mehr an…
Die Wahl zwischen Leben und Tod.
Er trifft seine Entscheidung mit dem letzten Rest Bewusstsein.

ENDE!
Er gibt nach.
Er dreht vorsichtig um.
Er muss noch ins Basislager hinabsteigen.
Nun gut, es werden „nur“ vier Achttausender.
Das Überleben ist der größte Erfolg!
Ein klarer Verstand, eine richtige Entscheidung!
Unglaublich schwer, in diesem Zustand, unter diesen Bedingungen, rational zu bleiben.
Viele haben es nicht geschafft…


Zur gleichen Zeit, am anderen Ende der Welt, entzündet Jacek Berbeka ein Feuer im Kamin.
Er bereitet seinen Lieblings-Tee zu – mit eigenem Himbeersirup, Zitronen- und Orangenscheiben, Nelken, Zimt und Ingwer.
Er verschlingt ein faszinierendes Buch über Himalaya-Expeditionen.
Solche Bücher liest man am besten im Winter, in der warmen Geborgenheit eines Zuhauses.
Im Sommer ist es nicht dasselbe.
Ha, was für eine Leistung!
Ein weiches Sofa, das flackernde Feuer im Kamin, warme Hausschuhe und ein betörendes Getränk.
Er hat die Familien-Tradition des Bergsteigens nicht fortgeführt.
Er ist anders geworden.

Kismet!

Krakau, im Gegensatz zu Zakopane, ist zu weit von den Bergen entfernt – vielleicht hat er deshalb nie diese besondere Atmosphäre und die Faszination des Bergsteigens in sich aufgenommen.
Deshalb fragt mich nicht, warum sie hinaufgehen, über die Seilkameradschaft, urteilt nicht – man muss einer von ihnen sein, um zu wissen und zu verstehen!

In der Schulzeit trafen sich zwei Jacke Berbeka – einer aus Krakau, einer aus Zakopane – mit ihrer Klasse auf der noch unvollendeten Autobahn A4.
Bad Jack stellte mit seinen Kollegen von der Sporthochschule einen Weltrekord im mehrtägigen, ununterbrochenen Radfahren auf.
Statt im Gymnasium „Neun“ zu lernen, feuerten die Jungs die Radfahrer an und halfen ihnen.
Das war spannender als Unterricht.

Gemeinsame Wurzeln.
Die gleichen Vornamen, der gleiche Nachname – doch die Zukunft schrieb zwei verschiedene Geschichten, auf der damals erst entstehenden Autobahn… des Lebens.

Beide lieben die Berge – jeder auf seine Weise.
Jacek aus Zakopane klettert weiterhin. Er ist ein Hochgebirgsführer.
Jacek aus Krakau liest weiterhin über Himalaya-Expeditionen, in der Geborgenheit seines Hauses.

Wenn sie sich treffen, sprechen sie nicht über jene, die nicht zurückgekehrt sind.

Sie verspüren nicht das Bedürfnis dazu.

Sie tragen sie in sich!

Mosche Rappaport erwachte im Morgengrauen, schweißgebadet, mit einem Gesicht verzerrt vor Zorn.
Er hasste Träume, in denen sein längst verstorbener Vater erschien.
Tief in seinem Inneren wusste er, dass solche Träume stets Veränderungen in das Leben seiner Familie brachten.
Und Mosche hasste Veränderungen.

Die Echos ihres seltsamen Gesprächs hallten noch immer in seinem halb bewussten Geist wider.
– Du, Mosche, hast eine große Gabe! – sagte sein Vater.
– Ich kann dir nicht verraten, was es ist, aber nutze sie mit Weisheit und großer Bedacht.
– Aber Tate, ich?, – antwortete Mosche, ein einfacher Mełamed in einem Cheder.
– Welche Gabe? Ich weiß nichts davon!
– Eine große Gabe, – Mosche.
– Du trägst den Namen des Propheten, und du hast eine kostbare Gabe! – beharrte sein Vater.
– Geh morgen bei Sonnenaufgang auf den Wüstenberg –dort wirst du sie finden!
– Aber Tate, morgen kommt der Zaddik Reb Levi Kohn aus Hebron, ich habe lange auf ihn gewartet, ich wollte am Mittag seinen Lehren lauschen.
– Aj, aj, aj – Mosche, – der Zaddik wird nicht verschwinden, aber ich sage dir – du gehst morgen auf den Wüstenberg.

Mosche erhob sich langsam aus dem Bett, wischte sich mit dem Ärmel den letzten Schweiß von der Stirn und versank in tiefes Nachdenken.
– Natürlich würde jeder gerne eine Gabe haben, obwohl das absurd ist – es war doch nur ein Traum.
Aber sicher ist sicher. Ein Jude geht auf Nummer sicher – also wird er gehen und nachsehen.
– Wer weiß? Schlimmstenfalls würde er einen ganzen Tag verlieren.
Und die kostbaren Lehren des Zaddiks.

Die Sonne brannte unerbittlich, und die Luft über dem Horizont der felsigen Wüste schien im Takt seines Herzschlags zu flimmern – oder vielleicht noch schneller.
Hin und wieder wirbelte der Wind eine Staubwolke der judäischen Steppe auf.
Mosche saß im Schatten des gewaltigen Wüstenberges, wog sich rhythmisch hin und her und meditierte.
Er wartete auf die Gabe.
Stunden vergingen, doch nichts geschah.
Er kämpfte mit den Gedanken an seine Kindheit und an die bedeutenden Lehren des Zaddiks, die er heute versäumte.

Als die Sonne ihren höchsten Punkt erreicht hatte, verfiel er in eine seltsame Trance – oder vielleicht bildete er sich nur ein, dass in seinem Kopf eine Kinderreim erklang:

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Nach langer Zeit erwachte er aus seiner Erstarrung und beschloss, nach Hause zurückzukehren.
– Ich bin alt und dumm. Wer glaubt schon an Träume? – dachte er resigniert.

Mittag rückte näher. Die Halle war überfüllt mit frommen Juden und den Bewohnern der Stadt.
Selbst auf dem Boden saßen jene, die den weisen Lehren lauschen wollten.
Der hoch angesehene Gelehrte und Zaddik Reb Levi Kohn aus Hebron strich, wie es seine Gewohnheit war, langsam durch seine lange, spitze, graue Bartspitze – und begann seine Lehren.

– Schalom, Schalom, fromme Juden“, – begann Reb Levi, und dann sprach er mit feierlicher Stimme:

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Zunächst dachten die Zuhörer: – Was für eine ungewöhnliche Eröffnung einer Predigt! Die Weisheit des Zaddiks ist wahrlich groß!
Doch je länger er in einer Endlosschleife diese seltsame, gereimte Zeile wiederholte, desto mehr wuchs in der Halle das Murmeln des Unverständnisses – und schließlich die Besorgnis.
– Was soll das sein? Was geschieht hier? – flüsterten die Anwesenden.
Reb Levi Kohn schloss die Augen, strich über seinen Bart und hörte nicht auf, mit zunehmender Geschwindigkeit zu wiederholen:

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Verwirrte Schüler des Zaddiks packten ihn unter den Armen und trugen ihn rasch aus der Halle.
– Rebe ist heute krank, er ist nicht bei sich, – erklärten sie.

Mosche Rappaport, beim Abendessen mit seiner Familie, kämpfte mit jeder Faser seines Körpers gegen die Erschöpfung nach einem Tag in der sengenden Wüstenhitze.
Seine Augen fielen ihm fast zu vor Müdigkeit.
Sein Sohn Yehuda sprach nach der Mahlzeit:
– Tate, du hast nichts zu bedauern, dass du die Lehren des Zaddiks heute verpasst hast – heute ist Reb Levi Kohn verrückt geworden!
– Anstatt zu lehren, wiederholte er nur unaufhörlich ein seltsames Kinderlied…
– Meszuga!
– Man kann nie wissen, was selbst in den weisesten Menschen verborgen liegt! – wunderte sich Yehuda.

Doch Mosche hörte die Worte seines Sohnes nicht mehr – er war bereits tief eingeschlafen, erschöpft vom Tag.

Er träumte von der großen Gabe, die er nicht hatte…

Und dann…

Mosche Rappaport erwachte im Morgengrauen, schweißgebadet.


Wörterbuch hebräischer Begriffe:
[1] Mełamed (hebr.) – Lehrer in einer jüdischen Schule (Cheder).
[2] Cheder (hebr.) – eine jüdische Schule mit religiösem Charakter.
[3] Meszuga (hebr.) – Verrückter, Wahnsinniger.

Mitten in Europa – heutiges Polen. Bronocice.
Dreiundfünfzig Kilometer nordöstlich von Krakau.
Dreitausendfünfhundert Jahre vor Christus.
Oder gar früher.

Dobromysł.
Solch ein Name ward ihm gegeben.
Ein Einzelkind er war.
Und ein Einsamer.
Aus uraltem Slawengeschlecht stammte er.
Sein Vater Wszebor, seine Mutter Budzisława – das ganze Volk hielt ihn für außergewöhnlich.
Seine Visionen, unergründlichen Träume und Ahnungen galten als eine Gabe.
Doch das unerschütterliche Streben nach Wahrheit erfüllte sein Herz.
Der Knabe wusste nicht, was ihm offenbart werden würde.
Nicht ahnend, dass er das erste Fahrzeug der Welt erschaffen sollte – ein Gefährt mit vier Rädern, gezogen von drei Stieren – seiner Zeit weit voraus.

Gern wandelte er allein in die grenzenlose Wildnis.
Dort sann er über die Dinge nach.
Lag auf einer Lichtung in der undurchdringlichen Urwaldsteppe.
Er achtete auf den Lauf der Sonne, den Himmel, die lebenden Kreaturen und die Pflanzen aller Art.
Nachts richtete er seinen Blick gen Firmament und erblickte das endlose Funkeln der Sterne.
Er fühlte eine Verbindung zu einem allumfassenden Sein.
Er spürte, dass er Teil von etwas Unermesslichem war, das seit Ewigkeiten währt.

– Woher komme ich und all das, was mich umgibt? Und warum ist es so?

Es begab sich, dass er eines Tages in eine seltsame Starre verfiel und ihm war, als habe sich seine Seele vom Leib gelöst und sei auf eine Reise durch unbekannte Sphären gegangen.
– Wahrlich, Dobromysł, fürchte dich nicht, denn ich bin die unendliche Liebe!
– Ich bin Gott, der Allmächtige und Einzige.
– Der Schöpfer des Menschen und aller Dinge!

– Verkünde also, Dobromysł, deinen Brüdern und Schwestern, den Slawen, dass sie rechtschaffen sein sollen,
kein Übel tun und jede Ungerechtigkeit verabscheuen!
– Denn der uralte Widersacher, mein Feind, der Dämon – Bies – wird versuchen, sie auf den Pfad des Bösen zu führen.
– Er wird Mordlust, Gier, Neid, Begierde, Lügen, Angst und Schrecken über sie bringen.
– Doch wahrlich sage ich dir: Der Mensch hat eine Wahl – Gut oder Böse.
– Und einst, nach dem Tode, wird ein jeder nach Gerechtigkeit für seine Taten gerichtet.
– Verkünde es, Dobromysł, in meinem Namen.
– Ich gebe dir Weisheit, die Gabe der Prophezeiung und die Kraft, Werkzeuge zu erschaffen, die ihrer Zeit voraus sind.

– Dank sei dir, o Allmächtiger – ich werde alles nach deinem Willen tun! – sprach Dobromysł.

Und also geschah es.
Unter den Stämmen verkündete er den Willen des Allmächtigen bis zum Ende seiner Tage.
Er erschuf Werkzeuge, von denen die damalige Welt nicht zu träumen gewagt hätte.
Darunter einen Wagen mit vier Rädern.

Doch als Prophet wusste er, dass die offenbarte Wahrheit über Jahrhunderte durch andere Glaubensformen ersetzt,
verschüttet und schließlich vereinnahmt werden würde.
Er wusste auch, dass an diesem Ort, später Bronocice genannt, nahe dem prähistorischen Hügel, die Nachfahren
nach über fünfeinhalbtausend Jahren eine Vase mit den Abbildungen seines vierachsigen Wagens finden würden.
Und dass diese Zeichnungen auf der Vase ein Zeugnis sein würden – von der ihm vom Allmächtigen verliehenen, zeitlosen Gabe.

Doch würden sie richtig gedeutet und verbreitet werden? Oder von Neid getrübt, kleingeredet und der Welt verborgen bleiben?

Aber das ist bereits eine ganz andere Geschichte…


Epilog:
„Ihr lobt das Fremde, doch kennt das Eure nicht…“

Ich lade euch herzlich ein, euch mit einer bahnbrechenden und aus unerklärlichen Gründen kaum bekannten archäologischen Entdeckung auf polnischem Boden vertraut zu machen.

Eine einzigartige, neolithische Vase, verziert mit erstaunlich realistischen Zeichnungen, darunter die älteste Darstellung eines vierrädrigen Wagens der Welt, wurde im Jahr 1978 in Bronocice entdeckt – 53 Kilometer von Krakau entfernt.
Die Vase ist über 5.500 Jahre alt – älter als die Cheops-Pyramide und älter als die Wagen-Piktogramme aus der sumerischen Stadt Uruk am Euphrat.

Eine detaillierte und faszinierende Beschreibung dieser revolutionären, heute fast vergessenen Entdeckung findet ihr in einem Artikel von Michał Książek im Magazin Przekrój:
Das erste Straßenbaum

Besonders erwähnenswert ist, dass in Przekrój Rekonstruktionsbilder der berühmten Vase veröffentlicht wurden.
In meiner Erzählung auf YouTube habe ich Originalfotos der Vase eingefügt, die von Paweł Kamiński aufgenommen wurden.


Dank:
An Paweł Heszen – meinen Freund, Schriftsteller, Poeten und Träumer.
Ohne ihn und ohne eine Verkettung außergewöhnlicher Umstände, sowie seltsamer Zufälle – an der Grenze zum Schicksal – wäre ich niemals nach Bronocice gelangt.

An Paweł Kamiński aus Działoszyce – Geschichts-Enthusiasten, Fotografen, Poeten und Kommunalpolitiker,
einen Augenzeugen der archäologischen Ausgrabungen in Bronocice, eine wahre Wissensquelle über die Vase und ihre Geschichte.
Die einzigartigen Originalfotos der unschätzbaren Vase stammen von ihm.
Ein wunderbares Schicksal führte uns zusammen.

Einst…
Jetzt…
In der Zukunft…

Im Dorf nannten sie ihn den blinden Alten. Bösartig.
Sie beneideten ihn um seinen Sohn mit der hohen Regierungsstelle.
Solange es warm war, humpelte er durch den nach Gras und Äpfeln duftenden Obstgarten.
„Wer weiß? Vielleicht ist dies mein letzter Sommer?“ – dachte er, als er sich zwischen den Bäumen in seinen geliebten Schaukelstuhl setzte.
Er spürte die Sonnenstrahlen, die seinen Körper durchdrangen. Sie riefen alte Bilder hervor, weckten Erinnerungen, streichelten sanft seine Sinne.
Er schwebte zwischen Traum und Wirklichkeit. Oder träumte er bereits?

Wie kann man die Welt verbessern? Alles verändern. Damit es mehr Güte und Glück gibt. Warum gibt es so viele Kriege, so viel Hass und Leid?

Er wusste es! Es lag an der Politik – oder vielmehr an den Menschen an der Macht. So wie sein Sohn.
Die Herrschenden – die Götter der Moderne. Macht berauscht. Sie bringt Geld, Privilegien und Ruhm.
Sie nährt das Ego. Sie macht blind. Sie versklavt.
Seit Jahrhunderten dasselbe Spiel: Divide et impera – teile und herrsche.
Die Menschen zerfleischen sich gegenseitig, und niemand schaut den Herrschenden auf die Finger. Die Meister der Manipulation und ihre verlogenen Medien erschaffen keine Anhänger, sondern Gläubige.
Mit den Blinden und Rachsüchtigen lässt sich leichter regieren!
Ignoranten halten die Zügel in der Hand und verprassen unser Geld für Waffen.
Es liegt in ihrem Interesse, Kriege zu schüren. Zu erforschen und zu bestimmen, was den kleinen Leuten zu versprechen ist, was sie jeden Tag hören müssen, um mehr Zustimmung zu gewinnen und Wahlen zu gewinnen.
Und dann – jahrelang: Sodom und Gomorra! Keine Hölle in Sicht!
Absolute Macht – die stärkste Droge der Welt.
Manche an der Spitze sind blutrünstige, narzisstische Psychopathen mit einem Ego, das ins Unermessliche gewachsen ist.

Warum passiert das immer wieder? Er ist blind, aber die ganze Welt…??!!
Wahnsinn!
Warum denkt der Mensch nicht, analysiert nicht, wählt nicht weise?
Vor Jahrhunderten hatten die ungebildeten Massen keinen Zugang zu Wissen – aber heute?
In totalitären Staaten ist es noch verständlich – aber in Demokratien?
Warum geben intelligente Menschen die Macht oft an Böse, an Dumme, an jene, die ihr Geld vergeuden?
Die Macht über ihr Leben und die Zukunft ihrer Kinder… für ein paar Brosamen leerer Versprechen, die niemals erfüllt werden? Absurde Naivität!
Weil das System so ist? Das muss sich ändern!

Jetzt!

Erleuchtung! Das Wissen traf ihn wie ein Blitz!
„Mein Gott, es ist so offensichtlich, was zu tun ist! Warum ist noch niemand vorher darauf gekommen?“
Seine Idee brachte Gerechtigkeit. Für alle. Ohne Ausnahme. In einer so attraktiven und selbstverständlichen Weise, dass sie die Welt im Sturm erobern würde.
Es würde ein neues, brillantes, ideales System der Brüderlichkeit zwischen Menschen und Nationen sein.
Verglichen mit seiner Theorie erschien die Demokratie wie ein prähistorischer Witz.
Es gab noch Hoffnung…

Der Blinde lächelte vertrauensvoll.
– Ich muss allen davon erzählen – flüsterte er.
Er atmete die nach Äpfeln duftende Luft tief ein.
– Nur noch einen Moment ausruhen…

Das Herz des Blinden schlug immer langsamer… bis es stehen blieb.

DIESE GESCHICHTE WURDE ZUM ACHTZIGSTEN JAHRESTAG DER BEFREIUNG VON AUSCHWITZ GESCHRIEBEN, ALS WARNUNG VOR DEN ZERSTÖRERISCHEN FOLGEN DER MENSCHLICHEN BOSHEIT!

(…) An jenem Tage, wenn der zoroastrische Stein schwarz wird
und kein Zeichen mehr darauf zu erkennen ist
– dann wird durch Blitz und Feuer das Ende der Welt kommen.
Mütter werden weinen, dass sie Kinder geboren haben.
Das Vierte Buch des Apokryphen Zohar (…)

Vor mehr als dreitausendsiebenhundert Jahren.
Der Prophet Zarathustra wanderte durch die kargen, wüstenhaften Gebirge Asiens.
Gott offenbarte ihm den Anfang und das Ende aller Dinge.
Die stummen Formen der Felsen waren Zeugen ihrer Begegnung.
Einer der Steine erregte die Aufmerksamkeit des Propheten.
Vielleicht wegen seiner schneeweißen Farbe oder seiner ovalen Form, oder vielleicht wegen des schwarzen Symbols darauf –
eines Symbols, das ein Buchstabe war, doch zugleich eine Zahl, und das sich in ein unbekanntes Zeichen verwandelte.
Er spürte die unirdische Kraft, die von ihm ausging.
Er nahm den Stein und schenkte ihn einem Schriftgelehrten aus Judäa, der bei ihm zu Gast war.
Zum ewigen Zeugnis seiner Begegnung mit Gott.

Der Stein erwachte.
Er wurde aus dem Ort gerissen, an dem er seit Äonen geruht hatte.
Er wusste, dass er eine schreckliche Mission zu erfüllen hatte.
Er trat eine Reise durch die Welt an, eine Reise, die Jahrtausende dauern würde.
Er sollte den Lauf der Zeit bis zum Ende aller Tage anzeigen.
Mit jeder Grausamkeit, die er bezeugte, verblasste sein einst schneeweißer Glanz, wurde grau, wurde dunkler –
bis er sich jenem schwarzen Symbol annäherte, das ein Buchstabe war, doch zugleich eine Zahl, und das sich in ein unbekanntes Zeichen verwandelte.
So sollte es geschehen, bis die Welt vom Feuer verschlungen würde.
Dann würde der Stein schwarz werden.
So, wie es Zohar prophezeit hatte.

Niemand wird je erfahren, ob der dunkler werdende Stein nur ein Zeichen ist – oder ob er das Böse hervorruft, dessen Zeuge er war!

Der schneeweiße Stein mit dem schwarzen Symbol fühlte den Duft eines ledernen Beutels und das sanfte Schaukeln eines Kamels.
Er hörte die Rufe der Führer.
In Judäa, im Tal von Elah, fiel er aus der Tasche des Schriftgelehrten – nahe jenem Felsen in der Wüste, über den alle stolperten.
Es war dieser Stein, den David im zehnten Jahrhundert vor unserer Zeitrechnung in seiner Schleuder benutzte, um Goliath im Zweikampf zu töten.
Der Stein war nicht mehr schneeweiß.
Als David König von Juda wurde, hörte er eine Stimme in seinem Kopf:
– „Nimm Batseba, die schöne Frau des Kriegers Uria, und schicke ihn an die vorderste Front des Kampfes – auf dass er sterbe!“
Und so geschah es.
König David zahlte dafür mit dem Tod seines erstgeborenen Kindes von Batseba.
Der Stein wurde grau.

König Nebukadnezar II. drehte den Stein zwischen seinen Fingern.
Er hatte ihn in Salomos Tempel gefunden, den er nach der Eroberung Jerusalems zerstörte.
Fasziniert starrte er auf das hypnotische schwarze Symbol –
ein Symbol, das ein Buchstabe war, doch zugleich eine Zahl, und das sich in ein unbekanntes Zeichen verwandelte.
Schließlich versklavte und verbannte er die Judäer nach Babylon.
Der Stein wurde in seiner Hand dunkler.
Oder war es nur eine Täuschung?

Fünfhundert Jahre später fand der Stein einen neuen Besitzer.
Auf seiner Wanderung durch die Wüste hob ihn ein Mann auf und barg ihn in seinem Gewand –
Jesus, von manchen der König der Juden genannt.
Vierzig Tage lang versuchte ihn daraufhin der Teufel in der Wildnis zu verführen.
Nach Jesu Kreuzigung wurde der Stein mit dem schwarzen Symbol vom Würfel spielenden römischen Soldaten gewonnen –
als Einsatz für das Gewand des Gekreuzigten.
Der Stein veränderte seine Farbe.

Jahre später wurde der Stein erneut als Waffe benutzt –
als ein Legionär ihn gegen Stephanus schleuderte und ihn zu Tode steinigte.
Das Grau des Steins wurde trüber.
Was mit ihm in den folgenden Jahrhunderten geschah, weiß niemand.

Jahrhunderte später gelangte er durch Händler auf einem Schiff nach England.
Heinrich VIII. Tudor liebte es, den fremdländischen Stein in seinen Händen zu halten,
ein Geschenk, das ihm von Thomas Cromwell aus dem Osmanischen Reich gebracht worden war.
Der König betrachtete das geheimnisvolle schwarze Symbol –
ein Symbol, das ein Buchstabe war, doch zugleich eine Zahl, und das sich in ein unbekanntes Zeichen verwandelte.
Er dachte an seine nächste Ehefrau – und daran, wie er Oberhaupt der Kirche werden könnte.
Über die nächsten zwei Jahrhunderte hinweg sah der Stein die Ungerechtigkeit und das Böse der Monarchie.

Er wurde dunkler während der Französischen Revolution, als er Zeuge des Schreckens und Tausender Hinrichtungen wurde.

In Jekaterinburg, in der Nacht vom 16. auf den 17. Juli 1918, war die Luft drückend.
In einem Keller des Ipatjew-Hauses posierte Zar Nikolaus II. mit seiner Frau, seinen fünf Kindern und Bediensteten für ein letztes Foto.
Sie hielten Kissen voller Juwelen in ihren Händen.
Unter den Preziosen befand sich der Stein – gestohlen von zaristischen Spionen während der Französischen Revolution.
Kurz darauf – umgeben von Pulverdampf – waren sie alle tot.
Der Stein fiel in die Hände der Bolschewiki.

Alfred Rosenberg, Reichsleiter und Kopf des ERR (Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg), ließ die Skythen-Schätze auf der Krim plündern.
Unter den Artefakten fand sich der Stein mit dem eigenartigen schwarzen Zeichen.
Er überreichte ihn als Geschenk seinem Freund – SS-Obersturmbannführer Rudolf Höß, Kommandant des Konzentrationslagers Auschwitz-Birkenau.
Dort wurde der Stein schwärzer als je zuvor.

Nach der Befreiung des Konzentrationslagers nahm Marschall Iwan Konew den nun graphitschwarzen Stein als Siegestrophäe mit.
Das schwarze Symbol, das ein Buchstabe war, doch zugleich eine Zahl, und das sich in ein unbekanntes Zeichen verwandelte, war kaum noch zu erkennen.

Nach dem Krieg landete der Stein in privaten Händen in Kiew.
Er wurde Zeuge der Greueltaten während des brutalen Angriffs Russlands auf die Ukraine.
Mit jedem begangenen Verbrechen verdunkelte er sich weiter.

Die Zeit verging – doch die Welt blieb unverändert.

An diesem Tage war die Zeit für eine radikale Veränderung gekommen.
Das Ständige Komitee des Politbüros der Kommunistischen Partei Chinas traf eine geheime Entscheidung über den Beginn eines Krieges.
Der Befehlshaber der Raketenstreitkräfte der Volksbefreiungsarmee, General Wang Tsu, erteilte den Befehl zum Angriff auf die Vereinigten Staaten und Europa.
Der erste Schlag sollte blitzschnell erfolgen – gemeinsam mit Russland und Iran, durch den Einsatz hunderter konventioneller Raketen.
Dann sollten die Luftwaffe und die Landstreitkräfte folgen.

Der Stein des Verderbens war fast schwarz geworden, sodass das Symbol darauf kaum noch zu erkennen war –
ein Symbol, das ein Buchstabe war, doch zugleich eine Zahl, und das sich in ein unbekanntes Zeichen verwandelte.

Nach dem Abschuss der chinesischen und iranischen Raketen geschah die Katastrophe!
Aufgrund einer fehlerhaften Codezeile in der Software aktivierte sich das veraltete, automatische russische nukleare Antwortsystem, verbunden mit dem sogenannten „toten Manns Hand“-Mechanismus.
Russland feuerte automatisch 1.783 nukleare Mehrfachsprengkopf-Raketen auf die Vereinigten Staaten und Europa ab!

Die Antwort konnte nur eine sein.

In diesem Moment verdunkelte sich der zoroastrische Stein völlig, und das Symbol, das ein Buchstabe war, doch zugleich eine Zahl, und das sich in ein unbekanntes Zeichen verwandelte, war nicht mehr zu erkennen.
Die steinernen Chakren, die die Welt seit Urzeiten schützten, begannen zu beben – bis sie brachen und in schwarzen Staub zerfielen.
Es gab keinen Schutz mehr, keine Rettung.
Ein blendender Lichtblitz!!!
Feuer und entsetzliche Glut verschmolzen mit einem donnernden Grollen, das um den gesamten Erdball hallte.

Es folgte die Dunkelheit eines jahrhundertelangen nuklearen Winters.

Der erste Sonnenstrahl fiel auf den schwarzen, ovalen Stein, der unter den von den Atomexplosionen geschmolzenen Felsen hervorragte.
Durch die Dunkelheit des Steins schimmerte kaum wahrnehmbar ein HELLERES Symbol –
ein Symbol, das ein Buchstabe war, doch zugleich eine Zahl, und das sich in ein unbekanntes Zeichen verwandelte.

Ein Zeichen – nicht von Menschenhand gezeichnet…


Historischer Kontext:

1. Zarathustra https://youtu.be/kx-Su7m1HTA?si=rvEav5eB-sPtiXuX

2. David und Goliath https://en.wikipedia.org/wiki/Goliath

3. König David https://en.wikipedia.org/wiki/David

4. König Nebukadnezar II. https://en.wikipedia.org/wiki/Nebuchadnezzar_II

5. Jesus https://simple.wikipedia.org/wiki/Temptation_of_Christ

6. Die Steinigung des Stephanus https://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Stephen

7. König Heinrich VIII. Tudor https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_VIII

8. Die Schreckensherrschaft (Reign of Terror) https://en.wikipedia.org/wiki/Reign_of_Terror

9. Die Ermordung der Romanow-Familie https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_the_Romanov_family

10. Alfred Rosenberg, RSS NSDAP https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Rosenberg

11. Rudolf Höß, Höss, Hoess – Auschwitz https://pl.wikipedia.org/wiki/Rudolf_Höß

12. Iwan Konew https://en.wikipedia.org/wiki/Ivan_Konev

13. Die Befreiung von Auschwitz https://en.wikipedia.org/wiki/Liberation_of_Auschwitz_concentration_camp

14. Der russische Überfall auf die Ukraine https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_invasion_of_Ukraine

15. Katsa Mossad https://simple.wikipedia.org/wiki/Katsa_(Mossad)

16. Konflikte im Nahen Osten https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_modern_conflicts_in_the_Middle_East

17. Chinesische Raketenstreitkräfte https://en.wikipedia.org/wiki/People%27s_Liberation_Army_Rocket_Force

18. Totes-Hand-Perimeter https://en.wikipedia.org/wiki/Dead_Hand

Dziekuję Pani prof. Kindze Paraskiewicz - orientalistce i iranistce, dyrektorce Instytutu Orientalistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego za konsultacje językowe dotyczące języków staroperskiego, awestyjskiego, pahlavi oraz za materiały pogłębiające moją wiedzę. Jestem wdzieczny za bezinteresowną pomoc i cierpliwość.

Azja Środkowa.
Obecnie granica północno wschodniego Iranu.

Tysiąc siedemset lat przed Chrystusem.
Ponad trzy tysiące siedemset lat temu.
Lub wcześniej.

Ukrop!
Potworny żar wylewał się z nieba niczym stopione, rozgrzane do czerwoności złoto.
Najgorętsze miejsce na ziemi!
Żółtopomarańczowe, pustynne góry drgały na horyzoncie swoim odwiecznym rytmem.

Ten, który wie – Zaratusztra.
Wybrany.
Wiedział, że jest Prorokiem.
Wyczekiwał godziny, kiedy zostanie mu objawione, rozbłyśnie światłość i dostąpi łaski.
Kapłan Zaratusztra wędrował latami po pustynnych górach Azji Środkowej.
Szukał Prawdy.
Prawdy niezmiennej i absolutnej.

Gdy skończył trzydzieści lat, pewnego dnia wyszedł z rzeki po rytualnej kąpieli i oto stało się.
Poczuł całym swoim jestestwem byt cudowny, nadprzyrodzony.
– Ktożeś ty? – zapytał w myślach Zaratusztra.
– Jam jest Wohu Manah, Bahman – Dobra Myśl.
– Jako Wybranego, powiodę cię, Zaratusztra, przed oblicze Boga Wszechmogącego.
– Prowadź, Bahmanie, czekałem na to!
– Zatem przed oblicze Boga Ahura Mazdy, pójdźmy!
Pana Wszechrzeczy.
Stworzyciela wszystkiego.
Boga Prawdziwego i Jedynego.

I tak się stało.
Nie minęło mrugnięcie czasu, gdy wszystkimi zmysłami odczuł Zaratusztra niewysłowioną radość.
W jednej chwili poznał potęgę Boskiego Bytu.
Nie ma należytych słów, aby Go opisać.
Od zawsze był.
Teraz jest.
Na wieki wieków będzie trwać.
Wszechmogący i Wszechwiedzący.
Stworzyciel wszelkiego istnienia.
Początek i Koniec rzeczy.
Pan Niebios, Wszechświata oraz rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Jedyność, Mnogość i Nieskończoność.
Bóg Wszechmogący!
Wszystko.

I spostrzegł Zaratusztra w błysku chwili za sprawą Pana to, co niezrozumiałe.
Wielkie tajemnice zostały mu ujawnione.
Ujrzał to, co było od początku świata.
Zobaczył i to, co musi się stać przy jego końcu.
Poznał także źródło dobra oraz istotę i przyczynę zła.

Po czym Bóg Ahura Mazda odsłonił Zaratusztrze początek wszechrzeczy.
Na początku były dwa duchy bliźniacze, działające w myśli, w słowie i w czynie.
Jeden dobry, a drugi zły.
I dobry nie istniałby bez złego, jak i zły bez dobrego.
Te dwa duchy bliźniacze ustanowiły życie i niebyt, aż po kres istnienia świata.
Życie ustanowił Dobry Pan, Ahura Mazda.
Śmierć i niebyt – Zły Duch, Aryman – Angra Mainju.
Dobry Pan przebywał w górze, w blasku nieskończonym.
Aryman zaś w dole, w nieprzeniknionym, wiecznym mroku.

I było tak, że przy stworzeniu promień blasku przeniknął mrok.
Zły Aryman poznał, że nie jest sam, lecz że jest jeszcze coś innego, dobrego.
Przyciągnięty nadprzyrodzonym blaskiem, ku górze podążył za tą światłością.
Chciał ją dla siebie pochwycić, pojmać i zniszczyć.
Lecz Mądry Pan, Ahura Mazda, pragnął, żeby zły Aryman dobro wybrał i nakłaniał go do tego.
Aryman pomyślał: – Oto ujrzałem słabość Ahura Mazdy. Przeto zło wybiorę!
Wtedy zostanę sam Panem wszystkiego.
Podstępem uderzę w świat przez niego stworzony.
Po czym złośliwie skalał świat i zbrukał wszystkie twory Ahura Mazdy.

Wtedy czas począł biec.
Ludzie i wszystkie stworzenia zaczęły się starzeć, chorować i umierać.
Aryman zjadliwie skaził ziemię, czyniąc ją pustynną, zasolił wody mórz, sprowadził więdnięcie roślin, a na koniec zepsuł nieskalaną czystość ognia, tworząc dym.
Od tych dni rozpoczął się Wielki Zamęt i trwa odwieczna walka dobra ze złem, w której świat cały się pogrążył.

I rzekł Pan Bóg Wszechmogący, Ahura Mazda do Zaratusztry:
-Jam jest ten, który w dniu stworzenia człowieka, dał mu rozum i wolną wolę, aby między dobrem a złem sam wybierał!
-Oto zaprawdę objawiam ci Prawa Odwieczne, których ludzie przestrzegać winni – rzekł myślą Ahura Mazda:
-Zacne Myśli.
-Prawe Słowa.
-Dobre Czyny.
-Przy tym miłość ku wszystkim istotom żywym.
-Nadto wspomożenie ubogich i słabowitych.
Tylko tyle i aż tyle!
-Wiedz, że każdy człowiek, swój udział ma w moich zmaganiach ze złym duchem.
Odwiecznym, niestworzonym bytem – kłamcą: Angra Mainju – Arymanem.

-Każdy po śmierci ze swoich uczynków sprawiedliwie będzie rozliczony.
-Prawi w obliczu moim na wieki będą się radować, a niegodziwi w obecności szydzącego Arymana wszystkie nieprawości swe będą musieli przeżyć.
-Tak jak cierpiały ich ofiary.
-Ból cielesny i duchowy znosić będą, jaki kiedyś zadali wszystkim istotom żywym.
-I stanie się na końcu wieków, że nadejdzie czas odkupienia świata.
-Tylko ja wiem kiedy to będzie.
-Pokonam Arymana, a zło od dobra na zawsze oddzielę.
-Ustanowię porządek doskonały, zwany Asza. -Umarli zmartwychwstaną.
-Arymana, Pana Złości, jego demony i jego otchłań wraz z ludźmi nieprawymi oczyszczę w akcie zbawienia moją mocą i miłosierdziem.
-Nastanie świat Boży, który na wieki wieków będzie złączony z całym wszechświatem.

-Ujrzałeś oto wszystko!” – rzekł Wohu Manah.
-Idź zatem, Zaratustro i obwieszczaj wiarę w Jedynego Boga, który istnieje niestworzony odwiecznie.
Źródło wszelakiego bytu, Stworzyciela wszechrzeczy i bytów widzialnych i niewidzialnych, cielesnych i duchowych – Ahura Mazdę.

-Tak uczynię. -To będzie cel mego życia” –odrzekł Zaratusztra.

Gdy ujrzał okrutne i srogie brzemię czasu ziemskiego świata, w duchu zapytał Ahura Mazdę:
-Panie Wszechwieczny, dlaczego dopuszczasz nieprawość wielką, wojny, gwałty, rabunki i wszelakie cierpienia niewinnych? Czemu tego nie powstrzymasz? -Wszak jesteś Wszechmogący i możesz wszystko uczynić!

Odrzekł mu Ahura Mazda: -Ja dałem ludziom rozum i Dar Wolnej Woli. -Człowiek w sumieniu swoim rozważa, co czynić ma i jak to czynić. -Jakżeszbym, jako Bóg, miał to zmienić i odebrać wam Dar Wolnej Woli, którym sam was obdarzyłem?

-Zaiste powiadam ci: -Wolność, dana człowiekowi świętą jest i dla Boga samego.

-Taka jest kolej rzeczy!” – rzekł na koniec Ahura Mazda.
-Pojąłem oto cząstkę Mądrości Twej" – zrozumiał Zaratusztra. I uczynił, jak rzekł mu Pan Bóg Wszechmogący.
Krzewił wiarę w Imię Jego przez wszystkie dni swojego życia.

Jako Prorok, widział czas i wiedział, że jego nauki przez tysiąclecia będą wymazane, zaś część ich skrycie zostanie zawłaszczona przez inne wierzenia. I ujrzał też, że walka wyznawców tych wierzeń przyspieszy kres czasu.
Tak się stać musi, nim świat ziemski przeminie. Wszak Dar Wolnej Woli trwać będzie aż po kres kresów!

I zyskał pewność Zaratusztra, że kto morduje, rabuje, oszukuje i kłamie, oraz wszelkie zło w myśli, mowie i uczynku czyni – choćby w mniemaniu swoim czynił to rzekomo w Imię Boże.
W prawdzie jest on czcicielem Arymana, Pana Ciemności i Ojca Zła wszelakiego.
On narzędziem jest jego zła.
I będzie cierpiał to co wycierpieli wszyscy, których skrzywdził.
Kara to straszliwa i sroga!

Tak było, tak jest i tak będzie po wszystkie dni, aż do kresu wszechrzeczy.

Do zatrzymania czasu.


Epilog: Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych religii monoteistycznych, uznających wiarę w jednego Boga.
Naukowcy od lat toczą spory dotyczące czasu w jakim działał Zaratusztra.
Historycy greccy jak Plutarch i Diogenes Laertios uważali, że żył on ok. sześć tyś. lat p.n.e. Badacze przyjęli datowanie na ok. 1000 - 1700 lat przed Chrystusem.
Spory dotyczące datowania mogą wynikać z kwestii światopoglądowo-religijno-teologicznych.
Przyjęcie czasu życia Zaratusztry na ok. 1800 lat p.n.e. lub wcześniej podważyłoby prawdziwość zarówno początków judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Abstrahujmy zatem od czasu życia Zaratustry.
Skupmy się na zapisach ujętych w podstawach tej religii, znanych jako święte księgi Awesta (Avesta). Są one kompilacją starożytnych tekstów, na które składa się Jasna (Yasna) zawierająca modlitwy liturgiczne i Gaty (Gathy) – najstarszych hymny i psalmy.
Mówią one setki lat przed powstaniem judaizmu i chrześcijaństwa o:
- Jedynym Wszechmogącym Bogu.
- Stworzeniu i początku świata.
- Skalaniu wytworów Boga przez Złego.
- Walce dobra ze złem.
- Wolnej woli człowieka, jaką otrzymał w darze od Boga.
- Późniejszym przyjściu narodzonego z dziewicy Mesjasza.
- Ostatecznym zwycięstwie Boga nad Złym.
- Miejscu przebywania dobrych z Bogiem.
- Miejscu przebywania złych z Panem Zła.
- Czyśćcu, czyli miejscu, gdzie w nicości czekają na ponowne przyjście Boga dusze, które popełniły tyle samo dobrych, co złych czynów.
- Sądzie ostatecznym.
- Finalnym zmartwychwstaniu i zbawieniu wszystkich ludzi.

Zaratusztrianizm podobnie jak inne religie ma kilka szkół (denominacji), różniących się w kwestiach doktryny. Np. diaspora Parsów w Indiach pod wpływem chrześcijaństwa uznaje Ahura Mazdę za Boga Wszechmogącego - tak jak to opisałem w opowiadaniu.
Ten pogląd jest kwestionowany przez szkoły zaratusztriańskich reformistów, domagające się oczyszczenia religii z dziewiętnastowiecznych naleciałości, głosząc, że Bóg nie jest wszechmocny dopóki nie pokona Arymana.

Podaję link do strony polskich wyznawców tej religii: Strona polskich zaratusztrian.
A także do bloga polskich zaratusztrian: Blog polskich zaratusztrian.
Obok też link do wyczerpującego wykładu na temat wpływu zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo: Wpływ zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo.

Czytając Stary i Nowy Testament odnosimy wrażenie, że będącemu przecież Nieskończoną Miłością Stwórcy zostały w Biblii na przestrzeni wieków przypisane niskie, małostkowe, czasem wręcz brutalne i mściwe zachowania.
Zachowania ze wszech miar ludzkie.
Działania takie absolutnie nie licują z Miłosierdziem Wszechmogącego Boga.
Wydaje się, że w Starym Testamencie dominuje u Boga ludzki a nie Boski sposób myślenia!
Można się zastanawiać - jak to się stało?

Użyjmy, zatem do tego rozumu i wolnej woli skoro je otrzymaliśmy!!!

Intrygująco o powyższych kwestiach mówią w swoich wykładach dostępnych na YT prof. Łukasz Niesiołowski-Spanò - wybitny badacz historii starożytności i judaizmu oraz prof. Marcin Majewski - znakomity badacz biblii i teologii chrześcijańskiej.

Zachęcam do internetowego pogłębienia wiedzy odnośnie Zaratusztry, zgodnie z zamieszczonymi określeniami w języku awestyjskim.

W języku angielskim dostępny jest także świetny tekst Pani prof. Kingi Paraskiewicz: Thus does not speak Zarathustra

Polecam również monumentalne, sześciotomowe dzieło - „Historia chrześcijaństwa” - Warrena H. Carrolla.
Jest to doskonale udokumentowane połączenie intrygującej narracji z wnikliwie przedstawioną wiedzą historyczną.
Ukazujące często ukrywane naukowe i obiektywne wydarzenia dotyczące chrześcijaństwa i kościoła na przestrzeni wieków.
Nawet po pobieżnym przeczytaniu Historii chrześcijaństwa Warrena H. Carrola ujrzymy w zupełnie innym świetle fakty, które od dzieciństwa z uporem wpajano nam na lekcjach religii.

Wyjaśnienia dotyczące grafik:
Duch Dobra Myśl - Wohu Manah - jeden z Amesza Spentów nie był białym aniołem ze skrzydłami (jest raczej ukazywany pod postacią księżyca lub białego jaśminu).
Także Drudż Aryman nie był ukazywany jako szatan z rogami.
Jednak z racji na nasze chrześcijańskie skojarzenia pozwoliłem sobie użyć takich grafik do ich zobrazowania.
Co ciekawe, profesor Łukasz Niesiołowski-Spanò w swoim wykładzie na YT pt. "Jak powstawał judaizm?" - mówi, że postacie anielskie w chrześcijaństwie maja swoje źródło w religii perskiej.

Z intrygujących ciekawostek - czy wiecie, że Freddie Mercury, legendarny wokalista zespołu Queen, był wierzącym i praktykującym zaratusztrianinem?
Rodzina Freddiego, będąca Parsami, czyli perską diasporą zamieszkałą głównie w Indiach, kultywowała tę tradycję.
Źródło: Zaratusztrianizm Freddiego Mercury'ego

Azja Środkowa.
Obecnie granica północno wschodniego Iranu.
Tysiąc siedemset lat przed Chrystusem.
Ponad trzy tysiące siedemset lat temu.
Lub wcześniej.

Ukrop!
Potworny żar z nieba niczym stopione, rozgrzane do czerwoności złoto się wylewał.
Miejsce na ziemi to najgorętsze!
Żółtopomarańczowe, pustynne góry rytmicznie na horyzoncie swem odwiecznym rytmem drgały. A możeż mu się to jeno zdawało?

Tenże, który wie - Zaratusztra.
Wybrany.
Wiedział, iż Prorokiem jest.
Onej godziny wyczekiwał, kiedyż objawione mu zostanie, światłość rozbłyśnie, zaś łaska nań spocznie. Kapłan Zaratusztra latami po rozpalonych pustynnych górach Azji Środkowej wędrował.
Szukał Prawdy jaka od wieków jest.
Prawdy niezmiennej.

A gdyż 30 lat mu minęło, kiejdy w grocie górskiej na rozmyślaniu trwał oto stało się!
Zrazu wszystkiem jestestwem swojem poczuł byt cudowny, nadprzyrodzony.

-Ktożeś ty?” – zapytał w myślach ową istotę Zaratusztra.
-Jam jest Wohu Manah, – Dobra Myśl - Bahman.
-Jako Wybranego, powiodę cię, Zaratusztro, przed oblicze Boga Wszechmogącego.
-Prowadźże, Bahmanie, bom na to czekał!– rzekł myślą Zaratusztra.
-Tedy przed oblicze Ahura Mazdy - Pana Mądrego pójdźmy!
-Pana Wszechrzeczy.
-Stworzyciela wszego.
-Boga Prawdziwego i Jedynego.

I takoż się stało.

Nie minęło ni czasu mrugnięcie, gdy w głębi jaźni swej, wszystkiemi zmysły odczuł Zaratusztra radość niewysłowioną. W chwili onej poznał potęgę nieprzebraną Boskiego Bytu.
Nie maszci należytych słów, bo zaiste nie masz słów, coby Go opisać.
Od praczasu był.
Ninie jest.
Na wieki wieków trwać będzie.
Wszechmogący i Wszechwiedzący.
Stworzyciel wszelakiego istnienia.
Początek i Koniec wszelakich rzeczy.
Pan Niebios, Wszechświata tudzież wszech rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Jedyność, Mnogość i Nieskończoność.
Bóg Wszechmogący!
!!!!!!!!!!!!!!!Wszytko.!!!!!!!!!!!!!!!!

I postrzegł Zaratusztra, w błysku onej chwili niezrozumiałe za sprawą Pana. Wielkie tajemnice zostały mu Przezeń ujawnione. Ujrzał przeto to co było od początku świata. Obaczył to, coż musi przy kresie jegoż stać się. Rozeznał takowoż żródło dobra, azaliż istotę i przyczynę zła wszelakiego.

-Otoć zaprawdę objawiam ci Prawa Odwieczne, których wszelki człek przestrzegać winien – rzekł myślą Bóg Ahura Mazda:
-Zacneż Myśli.
-Praweż Słowa.
-Dobreż Czyny.
-Przytem miłość ku wszem żywem istotom.
-Nadto wspomożenie ubogich i słabowitych.

Jeno tyle, acz aż tyle!

-Wiedzże, iż człek każden, udział ma w zmaganiach moich z duchem złym.
Odwiecznym, niestworzonym bytem – kłamcą: Angra Mainju – Arymanem.

Poczem Bóg Ahura Mazda odsłonił Zaratusztrze początek wszechrzeczy.
Na początku byłyć dwa duchy bliźniacze, działające w myśli, w słowie i w czynie. Jedenż dobry, a zły drugiż.
I rzeczą jest, iż dobry bez złego nie istniałby, zaś zły bez dobrego takowoż.
I stało się, że owe dwa duchy bliźniacze ustanowiły życie i niebyt, aż po kres istnienia świata.
Życie ustanowił Dobry Pan, Ahura Mazda.
Śmierć i niebyt – Zły Duch, Aryman – Angra Mainju.
Dobry Pan przebywał w górze, w blasku nieskończonym.
Aryman zaś w dole, w mroku wiecznym, nieprzeniknionym.
I było tak, że przy stworzeniu promień blasku przeniknął mrok.
Zły Aryman poznał, że nie jest sam, lecz iż jest jeszcze coś innego, dobrego.
Przyciągnięty nadprzyrodzonym blaskiem, ku górze podążył za ową światłością, chcąc ją dla siebie pochwycić, pojmać i zniszczyć.
Acz Mądry Pan, Ahura Mazda, pragnął, iżby zły Aryman dobro wybrał i do tego go nakłaniał.

Jednakowoż rzekł Aryman w sercu swem: -Otom ujrzał słabość Ahura Mazdy. Przeto zło wybiorę!
Wtedyć sam Panem wszystkiego ostanę.
Podstępem w świat jego uderzę.
Tedy, złośliwie wszystkie twory Ahura Mazdy skaził i zbrukał wszelkie stworzenia jego.
Wtedyż czas począł biec.
Ludzie i wszelakie stworzenia starzeć się, chorować i umierać poczęły.
Aryman zaś zjadliwie ziemię skaził, czyniąc ją pustynną, wody mórz zasolił, więdnięcie roślin sprowadził, a na koniec czystość ognia nieskalaną zepsuł, dym tworząc.
Od owych dni rozpoczął się Wielki Zamęt i walka dobra ze złem trwa odwieczna, w której świat cały do cna się pogrążył.

I rzekł tedy Pan Bóg Wszechmogący, Ahura Mazda do Zaratusztry:
-Jam jest ten, który w onym dniu stworzenia człeka, dał mu rozum i wolną wolę, aby między dobrem a złem samże wybierał!
-Każden człek po skonaniu swem sprawiedliwie samego siebie rozliczy z uczynków swych, i przystojną karę sobie sam wymierzy.
-Prawi w obliczu Mojem na wieki radować się będą, a niegodziwi w obecności szydzącego Arymana wszystkie nieprawości swe ponieść będą musieli, takoż, jako ofiary ich cierpiały.
-Ból cielesny i duchowy znosić będą, jaki wszem istotom żywym ongiś zgotowali.
-I stanie się na końcu wieków, a dnia tego jeno ja sam znam, iż czas odkupienia świata nadejdzie.

-Onego dnia jać pokonam Arymana, a zło od dobra na wieki oddzielę, zaś porządek doskonały, zwany Aszą, ustanowię. -Umarli zmartwychwstaną, jakoż byli w chwale swej.
-Aryman, Pan Złości, jego demony i otchłań jego wraz z nieprawymi mą mocą i miłosierdziem w akcie wspaniałego zbawienia oczyszczę. -Tedy nastanie świat Boży, który na wieki wieków złączon będzie z wszystkiem stworzeniem i ze wszechświatem całem.

-Ujrzałeś przeto wszystko!” – rzekł w myśli Wohu Manah.
-Idźże tedy, Zaratusztro, a obwieszczaj wiarę w Jedynego Boga, któryż odwiecznie, niestworzony istnieje.
Źródło wszelakiego bytu, Stworzyciela wszechrzeczy i bytów widzialnych i niewidzialnych, cielesnych i duchowych – Ahura Mazdę.
-Czcij Go jako Pana Mądrości, któregoż emanacyją miłość jest, prawda, ład i sprawiedliwość - Asza zwana.
-Głośże tedy wszem i wobec, iż oprócz Ahura Mazdy istniejeż druga istota, niestworzona i odwieczna, a zupełnie od pierwszej odmienna - imieniem Aryman, zwana też Angra Mainju.
Istota toż mordercza, złośliwa, kłamliwa, szkodliwa i zgubna.
Mądrości wszelakiej pozbawiona, dobra wszego przeciwnik.
-Takoż uczynię. Toż będzie celem żywota mego!" – rzekł tedy Zaratusztra, przysięgając Panu.


Gdyć ujrzał Zaratusztra okrutne i srogie brzemię czasu ziemskiego świata, w duchu pytał Boga Ahura Mazdę:
-Panie Wszechwieczny, czemuż dopuszczasz nieprawość wielką, wojny, gwałty, rabunki i wszelakie cierpienia niewinnych? Czemuż tego nie powstrzymasz? -Wszakżesz Tyś Wszechmogący i wszystko uczynić możesz!
I odrzekł mu w myśli Ahura Mazda: -Jam dał ludziom rozum i Dar Wolnej Woli. -Człek w sumieniu swojem rozważa, co czynić ma i jakże to czynić będzie.
-Po skończeniu żywota swego każdy sprawiedliwie samego siebie osądzi.
-Za złe czyny karę poniesie, którą sam na siebie sprawiedliwie nałoży. Złoczyńcy cierpieć będą w obliczu szydzącego Arymana za swe niegodziwe czyny, jakoż cierpiały ofiary ich.
Znosić będą ból cielesny i duchowy, któryż zgotowali każdej istocie żywej. Zaprawdę powiadam ci, iż oni doznają wszelakich cierpień, które zadali niewinnym.
-Acz człek sprawiedliwy i prawy, nagrodę wielką otrzyma, przebywając ze Mną i na wieki się radując.
-Jakżeszbym, jako Bóg, miał to zmienić i odebrać wam Dar Wolnej Woli, którymżem sam was obdarzył?

-Zaiste powiadam ci: -Wolność, dana człekowi świętą jest i dla Boga samego!

-Na ostatek czasu, gdy nieprawi i występni kary swe odpokutują, Nieskończone Miłosierdzie Moje ogarnie wszetecznych i niegodziwych, tudzież ojca wszego zła i nieprawości - Arymana.
-Takać kolej rzeczy jest!” – rzekł Ahura Mazda na koniec.

-Pojąłem otoż cząstkę Mądrości Twej" – zrozumiał tedy Zaratusztra.
I uczynił, jako rzekł mu Pan Bóg Wszechmogący.
Krzewił przez wszystkie dni żywota swego wiarę w Imię Jego.

Azaliż, jako Prorok, widział czas i poznał, iż nauki jego przez tysiąclecia wymazane będą, zaś część ich skrycie zawłaszczona przez inne wierzenia zostanie.
I ujrzał przeto, iż walka wyznawców onych wierzeń przyspieszy kres czasu.
Atoli tak się stać musi, nim świat ziemski przeminie.
Wszakoż Dar Wolnej Woli trwać będzie aż po kres kresów!

I zyskał tedy pewność Zaratusztra, iż kto morduje, rabuje, oszukuje i kłamie, przytem wszelakie zło w myśli, mowie i uczynku czyni – choćby w mniemaniu swem czynił to w Imię Boże rzekomo - w prawdzie jest on czcicielem Arymana. Pana Ciemności i Ojca Zła wszelakiego.
Onci narzędziem zła jego jest.
I tenże wycierpi, co cierpieli wszyscy, których ukrzywdził.
Zaiste, kara ta straszliwa i sroga!

Takoż było, takoż jest, i takoż będzie po wszystkie dni, aż do kresu wszech rzeczy.

Do zatrzymania czasu.


Epilog: Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych religii monoteistycznych, uznających wiarę w jednego Boga.
Naukowcy od lat toczą spory dotyczące czasu w jakim działał Zaratusztra.
Historycy greccy jak Plutarch i Diogenes Laertios uważali, że żył on ok. sześć tyś. lat p.n.e. Badacze przyjęli datowanie na ok. 1000 - 1700 lat przed Chrystusem.
Spory dotyczące datowania mogą wynikać z kwestii światopoglądowo-religijno-teologicznych.
Przyjęcie czasu życia Zaratusztry na ok. 1800 lat p.n.e. lub wcześniej podważyłoby prawdziwość zarówno początków judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Abstrahujmy zatem od czasu życia Zaratusztry.
Skupmy się na zapisach ujętych w podstawach tej religii, znanych jako święte księgi Awesta (Avesta). Są one kompilacją starożytnych tekstów, na które składa się Jasna (Yasna) zawierająca modlitwy liturgiczne i Gaty (Gathy) – najstarszych hymny i psalmy.

Mówią one setki lat przed powstaniem judaizmu i chrześcijaństwa o:
- Jedynym Wszechmogącym Bogu.
- Stworzeniu i początku świata.
- Skalaniu wytworów Boga przez Złego.
- Walce dobra ze złem.
- Wolnej woli człowieka, jaką otrzymał w darze od Boga.
- Późniejszym przyjściu narodzonego z dziewicy Mesjasza.
- Ostatecznym zwycięstwie Boga nad Złym.
- Miejscu przebywania dobrych z Bogiem.
- Miejscu przebywania złych z Panem Zła.
- Czyśćcu, czyli miejscu, gdzie w nicości czekają na ponowne przyjście Boga dusze, które popełniły tyle samo dobrych, co złych czynów.
- Sądzie ostatecznym.
- Finalnym zmartwychwstaniu i zbawieniu wszystkich ludzi.

Zaratusztrianizm podobnie jak inne religie ma kilka szkół (denominacji), różniących się w kwestiach doktryny. Np. diaspora Parsów w Indiach pod wpływem chrześcijaństwa uznaje Ahura Mazdę za Boga Wszechmogącego - tak jak to opisałem w opowiadaniu.
Ten pogląd jest kwestionowany przez szkoły zaratusztriańskich reformistów, domagające się oczyszczenia religii z dziewiętnastowiecznych naleciałości, głosząc, że Bóg nie jest wszechmocny dopóki nie pokona Arymana.

Podaję link do strony polskich wyznawców tej religii: Strona polskich zaratusztrian.
A także do bloga polskich zaratusztrian: Blog polskich zaratusztrian.
Oraz link do wyczerpującego wykładu na temat wpływu zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo: Wpływ zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo.

Czytając Stary i Nowy Testament odnosimy wrażenie, że będącemu przecież Nieskończoną Miłością Stwórcy zostały w Biblii na przestrzeni wieków przypisane niskie, małostkowe, czasem wręcz brutalne i mściwe zachowania.
Zachowania ze wszech miar ludzkie.
Działania takie absolutnie nie licują z Miłosierdziem Wszechmogącego Boga.
Wydaje się, że w Starym Testamencie dominuje u Boga ludzki a nie Boski sposób myślenia!
Można się zastanawiać - jak to się stało?

Użyjmy, zatem do tego rozumu i wolnej woli skoro je otrzymaliśmy!!!

Intrygująco o powyższych kwestiach mówią w swoich wykładach dostępnych na YT prof. Łukasz Niesiołowski-Spanò - wybitny badacz historii starożytności i judaizmu oraz prof. Marcin Majewski - znakomity badacz biblii i teologii chrześcijańskiej.

Zachęcam do internetowego pogłębienia wiedzy odnośnie Zaratusztry, zgodnie z zamieszczonymi określeniami w języku awestyjskim.

W języku angielskim dostępny jest także świetny tekst Pani prof. Kingi Paraskiewicz: Thus does not speak Zarathustra

Polecam również monumentalne, sześciotomowe dzieło - „Historia chrześcijaństwa” - Warrena H. Carrolla.
Jest to doskonale udokumentowane połączenie intrygującej narracji z wnikliwie przedstawioną wiedzą historyczną.
Ukazujące często ukrywane naukowe i obiektywne wydarzenia dotyczące chrześcijaństwa i kościoła na przestrzeni wieków.
Nawet po pobieżnym przeczytaniu Historii chrześcijaństwa Warrena H. Carrola ujrzymy w zupełnie innym świetle fakty, które od dzieciństwa z uporem wpajano nam na lekcjach religii.

Wyjaśnienia dotyczące grafik:
Duch Dobra Myśl - Wohu Manah - jeden z Amesza Spentów nie był białym aniołem ze skrzydłami (jest raczej ukazywany pod postacią księżyca lub białego jaśminu).
Także Drudż Aryman nie był ukazywany jako szatan z rogami.
Jednak z racji na nasze chrześcijańskie skojarzenia pozwoliłem sobie użyć takich grafik do ich zobrazowania.
Co ciekawe, profesor Łukasz Niesiołowski-Spanò w swoim wykładzie na YT pt. "Jak powstawał judaizm?" - mówi, że postacie anielskie w chrześcijaństwie maja swoje źródło w religii perskiej.

Z intrygujących ciekawostek - czy wiecie, że Freddie Mercury, legendarny wokalista zespołu Queen, był wierzącym i praktykującym zaratusztrianinem?
Rodzina Freddiego, będąca Parsami, czyli perską diasporą zamieszkałą głównie w Indiach, kultywowała tę tradycję.
Źródło: Zaratusztrianizm Freddiego Mercury'ego

Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem, z twarzą skrzywioną gniewem. Nie cierpiał snów, w których pojawiał się jego dawno zmarły ojciec. W głębi duszy czuł, że te sny zawsze przynosiły zmiany w życiu jego rodziny. A Mosze nie lubił zmian. Echa ich dziwnej rozmowy nadal dźwięczały w jego półświadomej głowie. -Ty, Mosze, masz wielki Dar! - mówił ojciec. - Nie mogę wyjawić jaki ale używaj go mądrze i z wielką rozwagą. -Ale, tate, ja? - odpowiedział Mosze, prosty mełamed [1] w chederze? [2]-Jaki Dar? Nic o nim nie wiem! -Wielki Dar, Mosze. Masz imię po Proroku i masz Cenny Dar - upierał się ojcciecc. - Idź jutro o świcie na Górę Pustynną - tam go odnajdziesz! -Ale tate, jutro ma przybyć Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu, czekałem długo na niego, miałem w południe wysłuchać jego nauki. -Aj, Mosze, Cadyk nie zniknie, a ja ci mówię - ty jutro idź na Górę Pustynną. Mosze wstał niespiesznie z łóżka, otarł rękawem resztki potu z czoła i głęboko się zamyślił. -Wiadomo, każdy by chciał mieć Dar, choć to niedorzeczne, bo to tylko mara senna. Ale tak ot, na wszelki wypadek z żydowskiej ostrożności - pójdzie i sprawdzi. Kto wie? Najwyżej straci cały dzień. I cenne nauki Cadyka. Słońce paliło niemiłosiernie, a powietrze na horyzoncie, usianej ostrymi skałami pustyni, zdawało się drgać w rytm uderzeń serca, a może nawet szybciej. Od czasu do czasu wiatr wzniecał tumany pyłu Judy. Mosze siedział, kiwając się rytmicznie w cieniu wielkiej Góry Pustynnej i medytował. Czekał na Dar. Minęło wiele godzin i nic się nie działo. Walczył z cisnącymi się do głowy myślami o dzieciństwie i doniosłych naukach Cadyka, które go dzisiaj ominą. Gdy słońce było w południowym zenicie zapadł w dziwny letarg, a może tylko mu się wydawało, że w głowie zaczęła mu się kołatać dziecięca wyliczanka: entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Po dłuższym czasie ocknął się i postanowił wrócić do domu. -Jestem stary a głupi, kto widział wierzyć w sny - pomyślał zrezygnowany. Zbliżało się południe. Sala była wypełniona po brzegi świątobliwymi Żydami i mieszkańcami miasteczka. Nawet na ziemi siedzieli chętni do wysłuchania światłych nauk. Uczony w piśmie, wielce szanowany za swoją mądrość Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu głaskał powoli, jak to miał w zwyczaju swoją długą, siwą, szpiczastą brodę i rozpoczął nauki. - Szalom, Szalom, bogobojni Żydzi - rozpoczął Reb Levi, a następnie rzekł arcypoważnym tonem: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Na początku słuchacze pomyśleli: - Cóż za nietypowe rozpoczęcie nauk! Mądrość Cadyka zaiste wielka jest! Ale w miarę upływu czasu, gdy powtarzał w kółko to jedno dziwne, rymowane zdanie, po sali zaczął się nieść szmer zdziwienia, przechodzący w zaniepokojenie. -Cóż to ma być? Co to tutaj wyprawia się? - padały zewsząd pytania. Reb Levi Kohn zamknął oczy i natchniony, głaskając brodę nie przestawał coraz szybciej i szybciej powtarzać: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Zdezorientowani uczniowie Cadyka unieśli go pod ramiona i szybko wynieśli z sali. -Rebe jest dzisiaj chory, niedysponowany on jest - tłumaczyli. Mosze Rappaport, jedząc wieczorną strawę z rodziną, walczył z całych sił ze zmęczeniem po całym dniu spędzonym w skwarze pustyni. Kleiły mu się oczy do snu. Jego syn Yehuda po posiłku powiedział:- Tate, ty nie masz czego żałować, że opuściłeś dzisiaj nauki Cadyka bo dzisiaj Reb Levi Kohn oszalał. -Zamiast swoich nauk powtarzał tylko w kółko dziwną dziecięcą rymowankę… -Meszuga! [3] -Jak to nigdy nie wiadomo co siedzi w najmądrzejszym nawet człowieku! -dziwił się Yehuda. Ale tego wszystkiego Mosze już od syna nie usłyszał bo wcześniej wielce znużony spokojnie zasnął. Śnił o Wielkim Darze, którego nie miał… A później… Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem... słowniczek pojęć hebrajskich: [1] mełamed (hebr.) - nauczyciel w żydowskiej szkole - chederze [2] cheder (hebr.) - szkoła żydowska o charakterze religijnym [3] meszuga (hebr.) - szaleniec, obłąkany

Było to dawniej niż dawniej jest dawniej.
Zgarbiony i pomarszczony.
Watykański skryba.
Rozumny wielce i w naukach wszech biegły.
Mądrości czasu minionego strażnik.
W zimnych komnatach od zawsze święte księgi przepisywał.
I obce mowy studiował.

Z każdą literą skreśloną, z każdą stroną przepisaną, jego serce
w rytm kościelnych dzwonów bijące w mistycznym tańcu się unosiło.
Sztuka pisania modlitwą mu się zdawała, zaś teksty w wieczne świadectwo obecności Wszechmogącego
się przemieniały.

Czas piętno nieubłaganie odcisnął.
Dłonie jegoż, niczem drzew starych korzenie, stwardniały.
Nie mógł tedy pisać.
Zaś księgi zgłębiać zdolnym był.
Jakoż święte pisma badać.
Rozważał tedy istotę i naturę Wszechmogącego.
I źródło zła odwiecznego, któreż go zawsze trapiło.

Dnia pewnego, na pergaminy za księgami skryte się natknął.
W drżące, starcze dłonie ledwie czytelne manuskrypty ujął.
O perskim Kapłanie i Proroku o imieniu Zaratusztra mówiły.
Tekst awestyjski skrybę do cna oszołomił!
Zaratusztra przed tysiącami lat żywot swój wiódł.
Za sprawą ducha Dobrej Myśli objawiłż się mu Jedyny Bóg Wszechmogący - Ahura Mazda.
Odsłonił onż prorokowi początek wszechrzeczy.

Czytać skryba począł:
„A takoż to było:
Na początku były dwa Duchy Bliźniacze, działające w myśli,
w słowie i w czynie.
Jedenż Dobry, a Zły Drugiż.
I rzeczą jest, iż Dobry bez Złego nie istniałby, zaś Zły bez Dobrego takowoż.
Stało się, że owe dwa Duchy Bliźniacze ustanowiły Życie
i Niebyt, aż po kres istnienia świata.”

- Czyż Zaratusztra naszego Pana obaczył? - Skryba do głębi się zamyślił.
- Wszechmogący to dobro tudzież zło zarazem? – z trwogą dociekał.
- Azaliż Stwórcą on wszystkiego, co widzialne oraz niewidzialne.
- Tedy i zło z Jego ręki pochodzić może!

Myśl ta przejęła go jakoż plugawy robak toczący, co wgryza się głębiej
i niepomny godzin ni dni bez ustanku to roztrząsał.
Oczy w głąb mu zapadły, zaś twarz poszarzała, jakoby dusza zeń uchodziła.
Bywało, iż nocami korytarzami Watykanu się błąkał, z świecą się tlącą.
Bladym światłem cienie rzucał, co to jak upiory za nim się snuły.
Usta Skryby, spękane od modłów i dręczących myśli, słowa szeptały,
co przerażenie w sercach współbraci wzbudzały:

-Quis es, Omnipotens? -Kimżeś Ty, Wszechmogący?
-Czymże jesteś?
-Dobrem jeno, czyliś złem takowoż?

Mnisi, co go napotykali, wzrok odwracali, nie chcąc zjawy owej widzieć.
Zaś niektórzy szeptali, iż sam diabeł przez niego przemawia.
Przełożeni jego świętokradztwem wzburzeni, ciężar w nim widzieli,
co na zgromadzenie rzucony jest, jakoby kamień młyński u topielca szyi.
Zawistni bracia, ci co z dawna go nie cierpieli nań donosili.
-Herezje to! Mowa potępiona na wieki! – szeptali, a języki ich niczym miecze ostre były. Chwili sposobnej czekali, iżby nań oskarżenia rzucić.

Owej nocy, gdy pełnia księżyca jakoż oko Boga z niebios patrzała,
Skryba na odrzwiach celi swej wielki symbol nieznany spostrzegł.
Znak dłonią wyryty, której nikt nie obaczył.
Symbol ów literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś
nadprzyrodzony przechodziła.
Znaku tegoż mimoż uczoności swej nie znał.
Dusza jego zadrżała, jakby na granicy poznania stał,
boż wiedział, iż co przyszło, nie z tego świata było.
Coś pradawnego w głębi istoty jego się ozwało.
Dłoń trzęsła się, gdy symbolu dotykał,
sposobem dla człeka niepojętym wyrytego.
Gorejący był i jakoby życie i moc wielką w sobie miał.
Znak ów tajemnicę zawierał, potęgę acz przy tym niepokój.
Wtem z celi jegoż, ciche jak szept, dobiegło podłogi skrzypnięcie.
Wszedł do celi, z bojaźnią się rozglądając.
Tamże przestrzeń i czas wydawały się jakoby zmienione – powietrze
gęstsze, czymś niewidzialnym przesycone, a czas zwolnił.
W kącie, gdzież przed chwilą jeno pustka ziała,
teraz postać jakowaś widniała.
Jejż ciało drgało i falowało na granicy jaźni, bytu, światła i cienia.
Oczy zaś płonęły blaskiem nieziemskiego światła,
wszechdobrego i mrocznego zarazem.
Serce mu zamarło.
– Quis es? – wyszeptał, ledwie oddech łapiąc. – Kimże jesteś?
– Ego sum qui sum – posłyszał głos, którego nie sposób było opisać.
Brzmiał jak mnogość głosów naraz.
-Jam jest, którym jest.
-Lecz czy wiesz, czymżem jest?
Postać uniosła prawicę, a światło świecy w owej chwili zgasło.
-Zło nie jest oddzielone od dobra, tak jakoż ci się wydawało
–rzekła istota.
-To ty – ludzki rozum, słaby i wątły, co złączone dzielisz.
-Wszak ja jestem początkiem i końcem, światłością i ciemnością,
nadzieją i strachem.
-Jam jest wszem.
-Jam WSZYSTKO!
-Powiadam ci – w człeku każdem takowoż dobro i zło na me podobieństwo jest!
-Zaprawdę więcej ci rzeknę – Jam jest w tobie jakoż we wszelakim stworzeniu, co żywot ma.
–Toż to bluźnierstwo... – wyszeptał Skryba, czując słowa
w gardle mu grzęznące. – Bogiem żeś, czyś demonem?
–Czyż zaprawdę nie wiesz? – postać o oczach świetlistych odrzekła.
–Kiedyś pytał, czy Wszechmogący zło stworzył – toś mnie pytał.
-Jam echem twych myśli wątpiących, cieniem wiary twojej.
-Jam ten, któregoż się lękasz.
-Przybyłem by zwątpienie twe rozwiać.

Skryba zimno poczuł, które przeniknęło go do szpiku kości.
Poruszyć się nie mógł, jakoby jego ciało w czasie zastygło.
Poznał, iż przed prawdą stanął, jakowej umysł człowieczy
żadną miarą pojąć nie może.

Było to czymś więcej niż więcej jest więcej.

- Zatem wiedz, człecze, iż... - jeno usłyszał, albowiem wrota celi rozwarły się.
Zadrżał.
To wiary strażnicy, współbracia jego, jako heretyka pojmać go przybyli.
Klęczącego na ziemi go obaczyli, twarzą do kąta pustego zwróconego.
Oczy jego były szeroko rozwarte, niczym jeziora wielkie a ciemne i jakoby
na coś patrzały, czego nikt inny dostrzec nie potrafił.
-Słuchamż Panie, słuchamż - szeptał.
-W imieniu Świętej Inkwizycji… - słowa go dobiegły.

Stał otoczony szczapami drewna, gdy ogarniały go płomienie stosu.
Pod stopami ogniem lizane, odrzwia celi swej dojrzał i ów symbol tajemny,
który literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś nadprzyrodzony
przechodziła.
Wpatrywał się weń i bólu nie czuł.
Bezkresnie Boga miłował!
Bez baczenia czyż był Dobrem jeno czyż Dwoistością.
- Niktże za żywota ziemskiego prawdy tej nie zazna! - w duszy swej pojął.
Na ostatek w umyśle jego zakołatało: - Jam szczęśliwy.
- Przed obliczem Jegoż stanę, toż zapytam.

- Quis es, Domine?

Kimże jesteś Panie?

-

Świtało.
Było cicho jak makiem zasiał.
Starzec Profeta, siwą, pobrużdżoną zmarszczkami głowę oparł na steranych rękach.
Niczego już nie pragnął.
Wiedział, że umiera - w końcu był Profetą.
Czuł chłód poranka.
Przenikał go do szpiku kości.
Powiew wiatru przynosił znany zapach mokrej ziemi i liści.
Jego serce biło nierówno, a w głowie kłębiły się myśli.
- To już koniec - myślał, a jednocześnie początek czegoś nowego.
Był tego ciekaw.

Wszystko toczyło się torem, który On i jemu podobni dawno przewidzieli.
- Najlepsza pora do ostatnich rozważań o Świecie - pomyślał ze smutkiem.
- Jaki jest ten Świat?
- Jaki jest Człowiek?
Przed nim zgłębiali to inni. Czy to coś zmieniło?
- Nic, a nic!

Piękno Świata zawsze odurzało zmysły Profety.
Miliony barw w odwiecznym tańcu światła i cienia malowały pod jego powiekami magiczne płótno.
Góry, rzeki, lasy, morza skrywały w sobie wielkie tajemnice tysiącleci.
Były w nich zaklęte, dawno zapomniane historie.
W tym odwiecznym spektaklu natury, Profeta podziwiał wielki cud narodzin, najczystszy akt stworzenia,
gdzie nowe życie, jakby od niechcenia wyłaniało się z mroku nicości, wnosząc nadzieję...
I miłość.

Świat krył też makabryczne cienie.
I przerażające zło.
Wojny niosły krzyk bólu, a śmierć milionów zbierała żniwo niewinnych.
Zatruta chciwością rana na Matce Ziemi niszczyła odwieczną harmonię
i prowadziła do tragedii.
Nieugaszony pożar żądzy i zachłanności trawił ludzkie serca.
Namiętności i kłamstwa splamione zdradą wirowały w chaotycznym, chocholim tańcu.
Ludzkość była nieustannie pogrążona w swoim danse macabre.
Oszukać, ograbić, odebrać wszystko!
I zabić!
Tak było od początku. Tak jest. Tak będzie.
Nie da się tego zmienić!
Na nic przestrogi Mędrców, Wieszczów i Proroków!
Starzec Profeta wiedział, że Świat musi utopić się we krwi.
Już kończy się czas!
Starca Profety i Świata - widział to z przerażającą jasnością.
- Człowiek, stworzony na JEGO obraz i podobieństwo? - wymamrotał na koniec szyderczo.
- Ech, chyba ktoś przed tysiącleciami wymyślił i napisał o jedno zdanie za dużo…
-taka była jego ostatnia, świadoma myśl.
Potem wziął od niechcenia ostatni oddech.

I umarł...
Tak, jak umrze Świat!
I ludzkość!

Zwyczajny dzień.
W tej samej chwili w różnych miejscach na świecie nastąpiły niecodzienne zdarzenia.

W Jerozolimie w dzielnicy Me’a Sze’arim Ryfka Rosenkrantz rozbiła lustro.
- Tak ja lubiłam to lustro - pomyślała ze smutkiem.
- Ajajaj, siedem lat nieszczęścia zdarzyć się może.
- Tfu, Tfu, tfu - splunęła trzy razy, ażeby odczynić po żydowsku.

W Midtown West w Nowym Jorku Patrick Murphy świętował szczęśliwy traf. Wygrał na loterii 188 milionów dolarów.
- Zleciłem dla wszystkich przelewy! - Na początek po milionie! - powiedział do rodziny.
- Teraz wreszcie będziemy mogli pożyć - dodał.
Po czym osunął się na ziemię.
Umarł.

W miasteczku Sitapur Rama Devi urodziła dziecko z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami.*
Wywołało to strach w całej okolicy.
Ojciec dziecka Ramphal rzekł: - Jesteśmy błogosławieni!
- To znak! - mówili mieszkańcy miasteczka. - Trzeba zapytać Guru, co oznacza.
- To już drugie takie dziecko w okolicy w ciągu roku - powtarzano.
Po naradzie wysłano Samira Jabbi, który studiował święte księgi, do Guru Amara Sahiba.
Dziewczynka jedną głową się uśmiechnęła, a drugą zapłakała.
Dwie ręce złożyła jak do modlitwy, trzecią zacisnęła w piąstkę, a czwartą wykonała obraźliwy gest.
Zapewne szybko by uciekła korzystając z czterech nóg, ale nie umiała chodzić.

W Moskwie w Pałacu Senackim Prezydent Rosji po obiedzie czknął cztery razy, przestał widzieć na prawe oko, lewym zaczął szybko mrugać i począł chodzić tyłem wydając odgłosy gdakania.
Zabrano go do podziemnego ambulatorium i wezwano okulistę, akademika Fiodorowa oraz neurologów.
Wojsko postawiono w stan stałej gotowości bojowej.

Kustosz katedry na Wawelu ks. prałat Zbigniew Szyszko-Firlet kolejny raz przyłożył głowę do kamienia.
Był w nieudostępnianych zwiedzającym podziemiach kościoła św. Gereona.
Cisza dzwoniła mu w uszach.
Miał wizję.
- Tak mało czasu! - upewnił się.

W czasie wiadomości na żywo, gwiazda telewizji CNN Jenny Kirsch uniosła oczy ku górze i trzykrotnie zagulgotała, niczym rozzłoszczony indor.
Następnie zwinęła usta w trąbkę i wybałuszywszy oczy zaczęła wydawać odgłosy starej lokomotywy.
- Szu, szu, szu,
- Szu, szu, szu,
Realizator wiadomości zerknął na scenariusz i po szóstym odgłosie lokomotywy puścił reklamy.

W Johannesburgu na wzgórzu Witwatersrand pomocnik archeologa Raymond Cork odkopał czaszkę oraz kości Australopiteka.
Było gorąco.
Pociemniało mu przed oczami.
Raymond miał udar.
Gdy się ocknął, zaczął mówić w czystym sanskrycie.
- santi, santi - शान्ति (sanskr. śānti) - powtarzał jak mantrę.

Oprócz powyższych zdarzeń w tym momencie nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło.
Wszystko było jak zwykle.
Ludzie rodzili się i umierali, dzieci wychodziły do szkoły.
Owady zapylały kwiaty.
Handlowano na placach targowych, jedzono i pito.
Zwyczajny dzień.
Nie było błyskawic, gromów i archanielskich trąb.
Zapowiadanego Armagedonu.

Wtedy Bóg zatrzymał czas…


*fakt autentyczny
Urodziny dziecka w Indiach z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami: UWAGA - szokujący film!
O czakramie wawelskim: Czakram
Kości australopiteka: Przystanek Nauka

Czym jest czas?
Zamyślił się zegar... pomiędzy... a... pomiędzy.

Mógłby się zatrzymać i pomyśleć o tym dłużej, a może mu się tylko wydawało…
Jego serce - rozedrgane wahadło, szeptało mu, że czas jest dziełem Boga.
On był twórcą czasu i On go zakończy u kresu kresów.
- Bez czasu nic by nie było, ani dobrego, ani złego - rozmyślał.

- Nie byłoby życia!
- Nie byłoby śmierci!
- Wszystko by stało w miejscu, jak na jarmarcznym obrazie.
- Nie byłoby też jego.
- Bo po co komu zegar, kiedy nie ma czego odmierzać?

- Ciekawe jak będzie, gdy kiedyś Bóg zatrzyma czas?
- Pękną wtedy serca zegarów…
- Wierzę, że Bóg ma na to jakiś plan... - westchnął z nadzieją.
- Ma!!!
- Jak to Bóg!...

Od zawsze wybijał tonami kwadranse.
Niższymi dźwiękami półgodziny.
A najniższymi uderzeniami godziny.
Umiał dobrze liczyć.
Nigdy się nie mylił!

Wydawało mu się, że jest dobry.
W duszy swojej napiętej sprężyny taki chciał być...

Odmierzał czas narodzin, począwszy od pierwszego oddechu i czas ostatniego tchnienia...
Towarzyszył wszystkiemu i zawsze...

Marzono o cofnięciu czasu i zrobieniu czegoś inaczej, ale nikomu się to nie udało.
Może jednak oszukiwał i nie odmierzał czasu równo dla wszystkich?
Starzy ludzie mówili:
- Czym żeśmy starsi, tym szybciej mijają godziny, miesiące i lata...
- Zrób z tym coś!

Nie potrafił!
I zegar sam już nie wiedział, czy czas minął.
Płynie. Czy tylko trwa…

Nie miał czasu dłużej o tym myśleć, bo właśnie minęło pomiędzy.
Pomiędzy a pomiędzy przeznaczone na rozmyślania.
Musiał dalej odmierzać czas.

Aż po sam kres…

zamykasz oczy, nadchodzi sen
widzisz obrazy przeżytych dni
i chwila tamta i przebłysk ten
to czas miniony zniknął jak cień

nauczyciele, kioskarz zza rogu
oni odeszli, daleko stąd
najbliżsi, dalsi, ci z twojej drogi
czy się spotkacie nie wiesz, bo skąd

…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…
mam twoją twarz i włosy płowe
uczucia wszystkie przypomnieć mogę
…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…

i nie oceniaj, nie osądź znowu
nie wierz tym kłamcom, co lepiej wiedzą
z Bogiem na ustach a sercach z lodu
ich poprzednicy już w piekle bredzą

…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…
mam twoje myśli i oczy twe
nic co byś chciał nie skryje się
…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…

bo co ma być, to stanie się
nic nie poradzisz, mignie jak sen
z tobą, bez ciebie - minie ten dzień
„dziś” możesz zmienić - przeszłości nie!

…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…
przeczuciem czuję, czy szóstym zmysłem
że życia dar, jak bańka pryśnie...
…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…

Anuszka olej rozlała już…

Z całego serca życzę Ci żebyś:
Mógł w zdrowiu cieszyć się życiem.
Kochał i był kochany.
Wierzył, że wszystko jeszcze przed Tobą.
Dostrzegł w ciemności to, co najważniejsze, co się liczy, co drogie.

Abyś:
Znalazł człowieka, który Cię nie sprzeda nawet, gdy będzie mógł na tym zarobić.
Nie sprzedał przyjaciela nawet kiedy będziesz mógł na tym zarobić.
Potrafił słuchać i dostrzec drugiego człowieka.
Miał wiarę w ludzi.
W świat.
Nie bał się przyszłości.

Byś:
Witał każdy dzień z uśmiechem i radością.
Nie oceniał, pomimo, że robią to inni.
Wybaczał.
Leciał odważnie w przyszłość na puszystych skrzydłach swojego anioła.

Wiem, jak to wszystko jest trudne.
Ale zależy od Ciebie!

Już nie pędź tak!
Stań na chwilę, pomyśl co naprawdę jest ważne!
Może słowo „przepraszam”?
Życzliwy uśmiech.
Dobre słowo.
Spojrzenie w głębię oczu i dotyk..
Miłość i przyjaźń.
Wzruszenie, łza w oku.

Tyle jeszcze możesz zrobić dobrego – to jedyna rzecz, z którą powinieneś się spieszyć…

Wiersz szalony dziś napiszę:
Uzbierałem garnek szyszek,
Zaraz też żem pożarł go,
Były smaczne że ho, ho.

Nagle szyszki drapią, palą,
Brzuch mi pawie rozwalają,
Pytam siebie gdzie tu racja,
Zaraz będzie perforacja.
Więc zażyłem leków garstkę,
Oraz kropli też naparstek.

Me jelita popychają,
Szyszki się gdzieś wybierają.
Którą stroną wyjdą sobie?
Górą, dołem co ja zrobię?
Opcje jak wiadomo dwie,
Kto pomyśli ten już wie.

Czuję, że się finał zbliża,
Pewnie ktoś mi naubliża,
No bo przecież Wy nie wiecie,
Już wyszedłem jestem w mieście.

Poty biją, serce łupie,
I ciśnienie rośnie w du…
Nie wytrzymam puszczę już,
Niech bitewny padnie kurz.

Jak myślałem tak zrobiłem,
I się wtedy obudziłem.
To nie koniec wiersza tego,
Odrobinkę szalonego.
Czas na morał jest przy końcu,
Słuchaj zatem mały dzwońcu.

Konsekwencje czynu twego,
Zawsze dorwą Cię kolego!
Drugi morał też wynika,
Dla każdego samotnika,
Sen czy jawa nieistotne,
Życie ciężkie jest SROmotnie!
Trzeci morał, kończyć czas,
Z kupą zapierniczaj w las!
Ten ostatni był przyziemny,
Ale wierzcie jakże cenny...